Joost Helbo

Een mooie zondag

Ik ben nooit zo 'van de sport'. Of eigenlijk: ik WAS nooit zo 'van de sport'. In tegendeel zelfs. Ik was fervent roker. En daar genoot ik intens van. Mijn lichaamsbeweging vond ik nooit zo belangrijk, dat haalde ik wel uit mijn stratemakersbaantje. Veel mensen riepen tegen mij: 'wacht maar, na je 20ste vliegen de kilo's er aan!'. Ik werd 20 en ik vond mezelf nou niet bepaald dik. 'Nou', werd er geroepen, 'wacht dan maar tot je 25ste, dan takel je pas af, je weet niet wat je meemaakt!'. Ik heb nog steeds geen idee waar iedereen het over heeft en ik ben inmiddels bijna 30.

Het goeie nieuws is dat dit hele stuk niet over dik zijn gaat maar over sporten. Wat er namelijk wel veranderde was dat ik in oktober 2004 gestopt ben met roken. Dat was alvast iets. Maar sporten, dat was nog altijd de ver-van-mijn-bed-show..

Toen ik in maart 2005 bij mijn huidige werkgever in dienst kwam werd ik meteen uitgenodigd om in Zeeland op project te komen. Heel gezellig allemaal. Samen eten, samen chillen 's avonds en natuurlijk ook: samen SPORTEN.

'Getver' dacht ik. Maar al snel bleek het om een potje squash te gaan. DAT vond ik dan nog wel leuk. Dat had ik namelijk ook al wel eens gedaan. Een herinnering drong zich aan mij op over hoe ik ooit met mijn goede vriend Koen ging squashen en ik al om een rustpauze moest vragen tijdens het inspelen.. Maar goed, ik was gestopt met roken dus wellicht dat dat een beetje zou helpen.

Inmiddels squash ik dus al een jaar met wekelijkse regelmaat en laat ik me niet meer zomaar van de baan knallen. Eigenlijk vind ik, zoals een goede Helbo betaamt, dat ik niet alleen uitblink in techniek, spelinzicht en subtiliteit tijdens de squash, maar dat ik ook algemeen conditioneel eigenlijk bijna onverslaanbaar ben.. :)

Zo liet ik mij afgelopen zondag redelijk lauw uit over 'het sportende damesklasje' van mijn gewaardeerde vriendin. Waarop, zoals mensen die Natasja kennen niet zal verbazen, onmiddelijk een uitnodiging volgde om eens, natuurlijk puur voor de gezelligheid, zo'n damesklasje bij te wonen.

Ik bedacht me dat de kans op mooie vrouwen nog wel eens behoorlijk groot kon zijn in een moderne sportschool dus stemde toe. Daar maakte ik dus een beginnersfout.

Eenmaal aangekomen bleek dat we 'Body Combat' gingen doen. Beetje huppelen op muziek, luchtstoten en namaaktrappen. Ondertussen natuurlijk genoeg tijd makend voor een blik op mooie dames die er allemaal opvallend afgetraind uit zagen.. :)

Daaraan had ik al iets moeten merken misschien.

De muziek begon en het tempo zat er in ieder geval in dacht ik nog onschuldig. Na een minuut of tien zat dat tempo er nog steeds in en begon ik warempel een weining te zweten.. Toen na een dik kwartier dat tempo er nog steeds niet uit was begon ik me toch ernstig zorgen te maken..

Nummer na nummer vlogen de beats me om de oren en de hippe Amerikaans ogende sportdame voor dit 'huppelklasje' schreeuwde het ene na het andere beweegcommando in haar microfoon om vervolgens de hele groep aan te sporen tot een andere vermoeiende beweging.. Na een half uur begon ik paniekerig om me heen te kijken om te constateren dat ik een van de weinigen was die niet echt in het ritme bleef.. Maar ik ging door. Je denkt toch zeker NIET dat ik aan Natasja ga toegeven dat ik.. wuift gedachte weg

Na drie kwartier hupsen was ik de wanhoop nabij. Mijn benen wilden niet meer om hoog en ook mijn armen deden pijn vanaf mijn polsen totaan diep ergens achter in mijn rug. Mijn kuiten brandden ook als ik niet bewoog en ik had spijt van vele dingen...

Na ruim 50 minuten vroeg Natas met een stralend gezicht aan mij of ik het een beetje leuk vond.

Ik heb haar aangekeken met een blik of ik ajb mocht gaan zitten en heb mijn tanden maar even in een peer geduwd. Die lag daar namelijk toch in die fruitschaal dus waarom niet.

Natasja heeft me niet uitgelachen. Daar is ze te subtiel voor. Ze heeft alleen geconcludeerd dat ze lekker had gesport en is vrolijk met me de auto in gestapt.. Het was een mooie zondag..